کشت و آیین
زعفران؛ طلای سرخ قائنات
هر آبان، پیش از طلوع، دشتهای خراسان جنوبی و رضوی بنفش میشوند و خانوادهها برای چیدن گلهای زعفران به مزرعه میروند؛ گرانبهاترین ادویهٔ جهان، اینجا با دست چیده میشود.
پهنهٔ فرهنگی
خراسان، دروازهٔ خاوری ایران، سرزمین راه ابریشم و کاروانسراهاست؛ جایی که روایتگری هنری کهن است و مقامهای دوتار، حماسه و عرفان را سینهبهسینه آوردهاند. دشتهای زعفران و آستانههای زیارتی، رنگ و روح این پهنهاند.

روایتها
یادداشتهایی از جایها، هنرها و آیینهای خراسان بزرگ و دشتهای شمالشرق؛ هر یک با تصویری از همانجا.

کشت و آیین
هر آبان، پیش از طلوع، دشتهای خراسان جنوبی و رضوی بنفش میشوند و خانوادهها برای چیدن گلهای زعفران به مزرعه میروند؛ گرانبهاترین ادویهٔ جهان، اینجا با دست چیده میشود.

سنگ و باور
بیش از دو هزار سال است که از کوههای نیشابور سنگی آبی بیرون میآید که نامش به زبانهای جهان راه یافته است؛ فیروزه، رنگ آسمان، رنگ گنبد و رنگ انگشتری مردمان این سرزمین.

نغمه و روایت
سازی با دو سیم و کاسهای از چوب توت که در دست بخشیهای خراسان، حماسه و عرفان را روایت میکند؛ موسیقی بخشیها در فهرست میراث ناملموس یونسکو ثبت شده است.

شهر و زیارت
هر سال میلیونها نفر از سراسر ایران و جهان به مشهد میآیند؛ شهری که گرد یک حرم شکل گرفته و در بازارش، زعفران و فیروزه و زرشک، سوغات خراسان را روایت میکنند.
لایهٔ دانشنامهای
در این لایهٔ ژرف، مردمان پهنه را با نام و در بافتی علمی و محترمانه معرفی میکنیم؛ روایتها بر پیوندها تکیه دارند، نه فاصلهها.

مردمان این پهنه
خراسانیها مردمان سرزمین کهن خراساناند که از دیرباز یکی از مهمترین کانونهای تمدنی، علمی و ادبی ایران و جهان اسلام بوده است. خراسان زادگاه بزرگانی چون فردوسی، خیام، عطار و بسیاری از دانشمندان و عارفان نامدار است و نقشی بیبدیل در احیای زبان فارسی و فرهنگ ایرانی پس از اسلام ایفا کرده است. این سرزمین بهسبب موقعیت جغرافیایی خود، محل پیوند و همزیستی اقوام گوناگون از فارس و کرد کرمانج تا ترک و ترکمن بوده و گوناگونی فرهنگی چشمگیری دارد. آیینهای کهن، موسیقی مقامی و سنتهای اصیل خراسانی از میراث ارزشمند این دیار است و حرم مطهر امام رضا (ع) آن را به کانون معنوی ایران بدل کرده است. مردم خراسان با پاسداری از این میراث غنی، حلقهٔ پیونددهندهٔ فرهنگی و معنوی ایرانزمیناند.
خراسان، زادگاه فردوسی و خیام، گهوارهٔ احیای زبان فارسی و کانون پیوند معنوی و فرهنگی ایرانزمین است.

مردمان این پهنه
ترکمنها از گروههای قومی ایراناند که در دشتهای سرسبز شمالشرقی کشور، بهویژه ترکمنصحرا، سکونت دارند و به اسبپروری و دامداری شهرت جهانی دارند. این مردم پیشینهای کهن دارند و فرهنگ آنان با زندگی در دشتهای پهناور، کوچنشینی و پیوند با طبیعت شکل گرفته است. هنر قالیبافی ترکمن با نقشهای اصیل و رنگهای گرم، یکی از شناختهشدهترین صنایع دستی ایران در جهان است و اسب اصیل ترکمن از نژادهای کمنظیر جهان بهشمار میآید. موسیقی ترکمنی با ساز دوتار و آوازهای حماسی، روح کوچ و دشت را بازتاب میدهد. ترکمنهای ایران با حفظ هویت و سنتهای اصیل خود در کنار تعلق به میهن، بخش ارزشمندی از گوناگونی فرهنگی کشور را تشکیل میدهند.
ترکمنها با اسب اصیل و قالی نقشدارشان، شکوه دشت و آزادگی کوچ را به گنجینهٔ هنر ایران افزودهاند.