مهندسی کهن
سازههای آبی شوشتر؛ رودی که رام شد
در شوشتر، هفده قرن پیش، رود کارون را با پلبند، کانال و آبشار رام کردند تا آسیابها بچرخند و دشت سیراب شود؛ مجموعهای که یونسکو آن را شاهکار نبوغ خلاق نامیده است.
پهنهٔ فرهنگی
آنجا که رودهای بزرگ به آبهای گرم میرسند، جلگهای حاصلخیز و بندرهایی کهن روییدهاند. نخلستانها، مهماننوازی بیدریغ، نغمههای پرشور دریا و دستهایی که لنج میسازند، از دیرباز چهرهٔ این پهنه بودهاند.

روایتها
یادداشتهایی از جایها، هنرها و آیینهای جلگههای جنوبغربی و کرانهٔ خلیج فارس؛ هر یک با تصویری از همانجا.

مهندسی کهن
در شوشتر، هفده قرن پیش، رود کارون را با پلبند، کانال و آبشار رام کردند تا آسیابها بچرخند و دشت سیراب شود؛ مجموعهای که یونسکو آن را شاهکار نبوغ خلاق نامیده است.

تمدن کهن
سه هزار و سیصد سال پیش، پادشاه ایلام در دشت خوزستان زیگوراتی از خشت و آجر برافراشت که هنوز ایستاده است؛ نخستین اثر ایران در فهرست میراث جهانی.

معماری ساحلی
کوچههای باریک، شناشیرهای چوبی و دیوارهای سنگ مرجانی؛ بافت قدیم بوشهر معماریای است که برای گرفتن نسیم دریا و گریز از شرجی ساخته شده.

زیست با نخل
از خرمای مضافتی تا حصیر و سقف و سایه، نخل در جلگههای جنوبغرب و کرانهٔ خلیج فارس، درخت زندگی است؛ درختی که در ترانهها و مثلها جای گرفته.
لایهٔ دانشنامهای
در این لایهٔ ژرف، مردمان پهنه را با نام و در بافتی علمی و محترمانه معرفی میکنیم؛ روایتها بر پیوندها تکیه دارند، نه فاصلهها.

مردمان این پهنه
عربهای ایران از گروههای قومی کشورند که عمدتاً در استان خوزستان و کرانههای شمالی خلیج فارس زندگی میکنند و پیشینهای دیرینه در این سرزمین دارند. این مردم در طول تاریخ بخشی جداییناپذیر از جامعهٔ ایرانی بوده و در دفاع از میهن، بهویژه در دوران دفاع مقدس، رشادتها و فداکاریهای ماندگاری از خود نشان دادهاند. فرهنگ عربهای ایران با میهماننوازی گرم، شعر و ادب، موسیقی پرشور و آیینهای ویژه شناخته میشود. زندگی در کنار رودهای کارون و کرخه و کرانههای خلیج فارس، پیوندی ژرف میان این مردم و طبیعت و آب پدید آورده است. عربهای ایران با حفظ زبان و سنتهای خود در کنار هویت ملی ایرانی، نمونهای از همزیستی و همگرایی فرهنگی بهشمار میروند.
عربهای خوزستان، فرزندان کارون و کرخه، با شعر و رشادت، پیوند آب و خاک و میهن را در دل ایران سرودهاند.