میراث جهانی
بازار تبریز؛ شهری زیر سقف
یکی از بزرگترین بازارهای سرپوشیدهٔ جهان که در سال ۱۳۸۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد؛ راستهها، تیمچهها و سراهایی که هنوز نبض تجارت شمالغرباند.
پهنهٔ فرهنگی
در بلندیهای سردسیر شمالغرب، بازارهای سرپوشیده قرنهاست که چهارراه داد و ستد و فرهنگاند. اینجا سرزمین گرههای نامدار فرش، سماورهای روشن و روایتگرانی است که حماسه و عشق را با ساز میخوانند.

روایتها
یادداشتهایی از جایها، هنرها و آیینهای بلندیهای شمالغرب؛ هر یک با تصویری از همانجا.

میراث جهانی
یکی از بزرگترین بازارهای سرپوشیدهٔ جهان که در سال ۱۳۸۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد؛ راستهها، تیمچهها و سراهایی که هنوز نبض تجارت شمالغرباند.

معماری صخرهای
در دامنهٔ سهند، مردمان کندوان صدها سال است که در مخروطهای سنگی آتشفشانی زندگی میکنند؛ خانههایی که تابستان خنک و زمستان گرماند.

کاشی و رنگ
بنایی از سدهٔ نهم هجری در تبریز که کاشیهای لاجوردی و فیروزهایاش چنان درخشان بود که آن را «فیروزهٔ اسلام» نامیدند؛ زلزله آن را شکست و مرمت دوباره زندهاش کرد.

نغمه و روایت
عاشیقها با قوپوز بر دوش، داستانهای عشق و حماسه را در قهوهخانهها و عروسیهای شمالغرب روایت میکنند؛ سنتی زنده که در فهرست میراث ناملموس یونسکو ثبت شده است.
لایهٔ دانشنامهای
در این لایهٔ ژرف، مردمان پهنه را با نام و در بافتی علمی و محترمانه معرفی میکنیم؛ روایتها بر پیوندها تکیه دارند، نه فاصلهها.

مردمان این پهنه
آذریها یا ترکهای آذربایجان از بزرگترین گروههای قومی ایراناند که در شمالغرب کشور و دامنههای سرسبز آذربایجان زندگی میکنند. این مردم پیشینهای کهن دارند و سرزمین آذربایجان همواره یکی از کانونهای تمدنی، دینی و فرهنگی ایرانزمین بوده است. آذربایجانیها در رویدادهای سرنوشتساز تاریخ ایران، از نهضت مشروطه تا پاسداری از تمامیت ارضی کشور، نقشی برجسته و افتخارآمیز ایفا کردهاند. فرهنگ آذری با موسیقی پرشور عاشیقی، ادبیات غنی و میهماننوازی مشهور خود، بخش درخشانی از میراث مشترک ایرانیان است. پیوند دیرینهٔ مردم آذربایجان با هویت ملی ایران و مشارکت آنان در سپهر فرهنگی کشور، نمونهای ارزشمند از همگرایی در عین تنوع است.
آذربایجان سرِ ایران است؛ سرزمینی که از مشروطه تا موسیقی عاشیقی، شور و وفاداری را به سپهر فرهنگ ملی بخشیده است.